α.
Μου ήρθε κι εμένα να πληρώσω έκτακτη εισφορά.
Για αρκετό καιρό είχα μια προσωπική διαμάχη με τον εαυτό μου.
Να την πληρώσω ή όχι.
Αποφάσισα ότι θα περιμένω μέχρι το τέλος του μήνα (Σεπτέμβρη) κι εάν μου περίσσευαν, θα πήγαινα να την πληρώσω. 2 μέρες πριν κλείσει ο Σεπτέμβρης, πήγα εν τέλη και πλήρωσα την 1η δόση της έκτακτης εισφοράς.
Από τότε περιμένω να μου έρθει ένας 2ος φάκελος με το απόκομμα της 2ης δόσης (κι αποπληρωμής) της έκτακτης εισφοράς. Περιμένω, περιμένω και δεν γίνεται τίποτα. Δεν μου έρχεται τίποτα.
Πηγαίνω στην τράπεζα και ρωτάω εάν μπορώ να πληρώσω την 2η εισφορά με την φωτοτυπία που μόλις εκτύπωσα από το site του taxisnet (http://www.gsis.gr). Μου απαντάνε αρνητικά.
Επικοινωνώ με εφορία και με ενημερώνουν ότι μπορώ να πάω να πληρώσω την 2η δόση στην τράπεζα με την φωτοτυπία κι έχει δοθεί νέα οδηγία.
Για να είμαι σίγουρος, έστειλα ερώτημα εδώ και μια βδομάδα μέσω της φόρμας που έχει στο gsis. Φυσικά από εκεί, καμία απάντηση! Να χαρώ εγώ τα ηλεκτρονικά μέσα.
β.
Κατεβαίνω σήμερα στην τράπεζα.
Ευτυχώς έχει μόνο 25 άτομα μπροστά μου.
Πηγαίνω σε ένα ταμείο, με την φωτοτυπία στο χέρι και ρωτώ:
- Μπορώ να πληρώσω την 2η δόση με την φωτοτυπία από το taxisnet?
- Βεβαίως μου απαντάει η υπάλληλος.
Ωραία, παίρνω χαρτάκι (σειρά προτεραιότητας) και περιμένω μία ώρα και κάτι για να έρθει η σειρά μου.
Πηγαίνω στο ταμείο, δίνω την φωτοτυπία και δίνω την διαφορά 240 ευρώ.
- Κύριε, μου απαντάει, ΔΕΝ μπορείτε να πληρώσετε την δόση εδώ!
- Συγνώμη, μα πριν από μια ώρα (και κάτι) ήρθα και σας ρώτησα. Σας έδειξα την φωτοτυπία, σας ρώτησα εάν μπορώ να πληρώσω την 2η δόση και μου απαντήσατε ότι ναι μπορώ.
- Όχι μου λέει, δεν μπορείτε.
κάπου εκεί έχασα την ψυχραιμία μου κι άρχισα να φωνάζω (προσπαθώντας να είμαι ευγενικός).
- Κοπέλα μου, ήρθα και σε ρώτησα. Σου έδειξα τα χαρτιά. Περιμένω μία ώρα (και κάτι). Τι άλλαξε;
- Δεν μπορείτε να πληρώσετε δόση, μόνο όλο το ποσό.
- Μα έχω ήδη πληρώσει την 1η δόση.
- Δεν γίνεται.
- Και γιατί ΔΕΝ μου είπες ότι δεν γίνεται; Γιατί με ταλαιπωρείς; Ήρθα και σε ρώτησα, σου έδειξα τα χαρτιά. Σε ρώτησα κάτι συγκεκριμένο.
τέσπα, άκρη ΔΕΝ έβγαλα. Δεν νομίζω να έβγαλε και κανείς ποτέ με τράπεζα.
Να γιατί πρέπει να διαλυθούν οι ελληνικές τράπεζες. Γιατί έχουν τέτοιους υπαλλήλους να διαχειρίζονται χρήματα.
Φυσικά κι όλο αυτό το γαϊτανάκι, προέρχεται από την Ελληνική Κυβέρνηση.
Πληρώνω φόρους, κι επειδή εσύ κράτος κλέβεις από τους μισθωτούς & τους συνταξιούχους, εγώ θα πρέπει να πληρώσω παραπάνω.
Πρέπει αγαπητοί πολιτικοί όχι να παίρνεται σύνταξη σε 8χρόνια, αλλά να δημεύεται η περιουσία σας με το που αποκτάτε θέση στην βουλή.
Και προφανώς φταίω εγώ (κι όλοι οι έλληνες) που αφήσαμε αυτή την κατάσταση να φτάσει σε αυτό το σημείο.
γ.
Χθεσινός διάλογος με τον πατέρα μου 60χρονών (συνταξιούχος, μισθωτός υπάλληλος), εγώ 32.
-
Όλα τα περίμενα κι όλα τα είχα υπολογίσει.
-
Δλδ πατέρα;
-
Να, από το μυαλό μου τόσα χρόνια πέρασαν τα εξής:
α. Μήπως πεθάνω κι αφήσω τα παιδιά μου ορφανά. Να κάνω το κουμάντο μου.
β. Μήπως χάσω την δουλειά μου. Να κάνω το κουμάντο μου.
γ. Μήπως σπάσω χέρι/πόδι, να έχω στην άκρη κάποια χρήματα για ώρα ανάγκης.
δ. Με τα ένσημα, μήπως χαθεί κανένα
ε. Με το μεροκάματο, να μην έχω περιττά έξοδα.
στ. Μην χρειαστεί κάποιος δικός μας 1000ευρώ να έχω να του δώσω,
ζ. Να δω τι θα κάνω με το σπίτι, με το φαγητό
μπλα μπλα μπλα
- Πατέρα, όλα καλά πήγαν. Μην στεναχωριέσαι.
- Μα ρε Βαγγέλη, να φτάσω στην πηγή. Να βγω στην σύνταξη, να έχω πληρώσει τόσα χρόνια στο κράτος τα πάντα. Να μην έχω βάλει στην τσέπη μου κρυφά ούτε μισό ευρώ, να πηγαίνω στο χωριό να ψηφίζω, να βοηθάω όπου μπορώ και να φτάσω μετά από 40 χρόνια δουλειάς και τέτοιας ζωής, και να μου κρατάνε την σύνταξη; Αυτό αγόρι μου ΔΕΝ το φαντάστηκα ποτέ ότι θα συμβεί.
Τι να πεις σε έναν άνθρωπο που επί 40 χρόνια δουλεύει εργάτης, πλήρωνε τα πάντα και τώρα το κράτος του λέει: -Τα κλέψαμε τα λεφτά, εσείς ψοφήστε ελεύθερα.
Να γιατί φταίμε ΟΛΟΙ εμείς που αφήσαμε να συμβεί αυτό στους γονείς μας.
Το άφησαν και οι ίδιοι οι γονείς μας γιατί οι μισοί από αυτούς, τόσα χρόνια βολεύτηκαν σε θέσεις.
Να γιατί ο γραφικός αντιπρόεδρος (που έχει έδρα οικονομικών στο πανεπιστήμιο της Σορβόνης) λέει ότι μαζί τα φάγαμε. Γιατί τόσα χρόνια οι γονείς μας, άφηναν αυτοί την κατάσταση να συμβαίνει!
Δυστυχώς η αξιοπρέπεια χάθηκε … ίσως για πάντα!
Check the battery on a 6years old laptop
Σήμερα στις 19.00 στον χώρο του hsgr θα γίνει μια κουβέντα (παρέα με μπύρες) περί ΜικροΕθνοτήτων. History of MicroNations
Ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα ελευθερίας στην Ελλάδα είναι χωρίς αστυνομική ταυτότητα θεωρήσε παράνομος. Για την μη-κατοχή της ταυτότητας, η αστυνομία μπορεί να σε οδηγήσει στο κρατητήριο για την εξακρίβωση των στοιχείων σου.
Χωρίς πολλά πολλά, είσαι παράνομος εάν δεν έχεις την ταυτότητα σου. Όπως γράφει ο νόμος, η αστυνομική ταυτότητα αποτελεί μοναδικό στοιχεία ταυτοποίησης και κανείς δεν μπορεί να ζητήσει κάτι παραπάνω! Από το 1980 και μετά η ταυτότητα είναι υποχρεωτική και όλες οι νομικές ή μη κινήσεις πρέπει να γίνονται με την χρήση της αστυνομικής ταυτότητας.
Κάθε έλληνας πολίτης που κλείνει το φράγμα των 12 ετών οφείλει να βγάλει αστυνομική ταυτότητα κι ως εκ τούτου έχει νομική ευθύνη - για παράδειγμα μπορεί να υπογράψει σε νομικό έγγραφο.
ΔΕΝ είμαι δικηγόρος - μπορεί κάποια πράγματα να τα έχω λάθος ή μπερδεμένα στο μυαλό μου.
Αλλά η καθημερινότητά μου, μου δίνει παραδείγματα ότι πλέον η Ελλάδα δεν είναι μέρος που μπορεί κανείς να ζήσει ελεύθερος. Οι πολιτικοί που έχουν κυβερνήσει τα τελευταία 30 χρόνια έχουν κυριολεκτικά καταστρέψει την χώρα. Οικονομικά & πολιτικά.
Είναι πλέον αποδεκτό το γεγονός ότι η φοροδιαφυγή και η κλοπή, εις βάρος των μισθωτών & συνταξιούχων είναι πλέον η καθημερινότητά μας. Είναι κρίμα να μην μπορώ να κυκλοφορήσω ελεύθερος στους δρόμους που γεννήθηκα και μεγάλωσα. Είτε επειδή δεν έχω την αστυνομική μου ταυτότητα - είτε επειδή πλέον δεν έχω χρήματα για να ζήσω.
Κι εγώ θεωρώ τον εαυτό μου από τους τυχερούς! Έχω ακόμα δουλειά!
Είναι πραγματικά πολύ κρίμα να νιώθω έτσι στα 31 μου. Δλδ όσο υπάρχω σε αυτόν τον κόσμο - πριν γίνω κι εγώ σκόνη - δεν έχω δει την Ελλάδα ελεύθερη και τους ανθρώπους ευτυχισμένους.
Μην με παρεξηγείται - δεν είμαι μοιρολάτρης. Ούτε πιστεύω ότι εγώ προσωπικά ΔΕΝ φταίω για την κατάσταση της χώρας που γεννήθηκα. Γιατί καμία σχέση δεν έχει με την χώρα που πλέον ζω.
Μέσα από το hsgr προσπαθώ να δράσω, μαζί με μια χούφτα ακόμα πυροβολημένους σαν κι εμένα, δημιουργώντας ένα εργαστήρι που να στηρίζεται στις βασικές αρχές του opensource. Για φαντάσου! Στο hsgr κάνουμε ελεύθερα εργαστήρια και μαθήματα, πληρώνουμε από το (πραγματικά) υστέρημά μας όλα τα έξοδα - χωρίς να είμαστε εταιρεία, σύλλογος ή κοινότητα ή κάτι παρόμοιο.
Στην πραγματικότητά, έχουμε κι εμείς δημιουργήσει το δικό μας έθνος. Κάτι το οποίο πρεσβεύει τις αρχές του opensource. Κάτι για το οποίο νιώθουμε περήφανοι.
Φυσικά θέλουμε κάθε βοήθεια, χρειαζόμαστε κάθε βοήθεια.
Περάστε από το hsgr, ελάτε να μας γνωρίσετε. Σίγουρα με την 1η ματιά δεν θα σας γεμίσουμε το μάτι. Μα οι ιδέες μας, σίγουρα θα σας κερδίσουν.
Περάστε λοιπόν σήμερα να μιλήσουμε για μικρο-έθνη. Κι ίσως ….. ίσως αποφασίσουμε να φτιάξουμε κι εμείς ένα δικό μας!
Χρησιμοποιώ dovecot για imap και postfix για λήψη/αποστολή αλληλογραφίας.
Τους χρήστες της υποδομής τους έχω δημιουργήσει σε ένα dovecot userdb αρχείο.
Σε αυτό περιέχονται τα usernames, συνθηματικά πρόσβασης και πληροφορίες που σχετίζονται με το mail τους.
Ένα από αυτά είναι και ο τύπος του λογαριασμού κι ένα άλλο η τοποθεσία στην οποία αποθηκεύονται τα emails.
Στο αρχείο /etc/aliases έχω περασμένα τα FirstName.LastName aliases που δείχνουν στα username.
Το postfix ΔΕΝ έχει ιδέα για τους χρήστες - παρά μόνο για τα aliases.
Το postfix by default στέλνει reject στους Unknown users. Αφού λοιπόν μόνο ο dovecot ξέρει τους χρήστες, το postfix στέλνει reject για όλους.
Μία λύση είναι η δημιουργία ενός dovecot command στο master.cf κι αλλάζοντας το mail transport.
Αυτό όμως ΔΕΝ μου φάνηκε και πολύ καλή ιδέα.
Σε περίπτωση επίθεσης, το postfix θα αναλάβει να προωθήσει όλα τα emails στο dovecot.
Οπότε δεν θα περιορίσει κάτι, απλά θα μεταβιβάσει το πρόβλημα στο dovecot.
Το catch all options ήταν κάποτε (ίσως) λύση, μα πλέον είναι κατά την γνώμη μου λάθος να μπαίνει.
Σκέφτηκα να κάνω χρήση του dovecot-LDA, μα το postfix προσπαθεί να παραδώσει local τα emails επειδή βρήκε τα usernames & τα Ευάγγελος.Μπαλάσκας λογαριασμούς στο /etc/aliases. Έτσι δεν κάνει χρήση του mail_command γιατί χρησιμοποιεί το local.
Έτσι σκέφτηκα ότι η απλούστερη λύση είναι μονάχα η τροποποίηση του /etc/aliases, προσθέτοντας τα usernames με το αντίστοιχο dovecot-lda command
π.χ. “/etc/aliases”
Evaggelos.Balaskas: ebal
ebal: | “/usr/local/libexec/dovecot/deliver -d ebal”
Ακόμα και τώρα που το σκέφτομαι, θεωρώ ότι είναι η καλύτερη και απλούστερη λύση που μπορώ να σκεφτώ.
Μα τα προβλήματά μου, μόλις τώρα ξεκινάνε!!!
Κι όλα αυτά γιατί ο Wietse Venema θεώρησε καλό κάθε service να τρέχει με διαφορετικό χρήστη και να μην έχουν πρόσβαση στα ίδια πράγματα. Στα ίδια πρότυπα λειτουργεί και ο Timo Sirainen (dovecot).
Τώρα δεν φταίει αυτός - το αυτονόητο έκανε. Πρόσθεσε ασφάλεια!
Ο mail owner του postfix είναι ο postfix μα τα δικαιώματα που κληρονομούνται στις διεργασίες είναι του nobody.
Έτσι χθες κατέληξα στο πρόβλημα, πως ο nobody θα μιλήσει με τον dovecot που εκτελείτε ως postfix (για χάρη ευκολίας) . Μα o dovecot deliver πρέπει να μιλήσει στο auth-userdb για να πάρει το mail_location, το οποίο έχει και setuid κι όλα αυτά τρέχουν ως root.
Μα ακόμα κι εάν τα έφτιαξα όλα αυτά … έφτασα στο συμπέρασμα ότι οι virtual users, ανήκουν σε διαφορετικό uid/gid και δεν μπορεί να τα παραδώσει εν τέλη! Οπότε πρέπει να διορθώσω κι αυτό …
Αλλά μετά από όλα αυτά - έπαιξε !!!
Για κάθε αλλαγή στο dovecot userdb, θα πρέπει να κάνω μια παρόμοια αλλαγή στο /etc/aliases. ΑΛΛΑ δεν χρειάζεται να αλλάξω κάτι στην αρχιτεκτονική ή στα configuration files των δαιμόνων.
Πως το smartphone με έκανε πιο άντρα !
Παρελθόν:
- Αγάπη μου, μισό λεπτάκι να βάλω το laptop, extra μπαταρία, όλους τους τύπους καλωδίων που υπάρχουν στον κόσμο, mouse, τροφοδοτικό, usb φως, usb ανεμιστήρα, την βάση με τα funs για να μην ζεσταίνεται, ίσως εάν χωρά στο αμάξι το UPS, inverter για το αυτοκίνητο, το 3g, ένα ντοσιέ με κωδικούς, αντηλιακό, μαγιό, νερό.
Σήμερα:
Βάζω το smartphone στην δεξιά τσέπη της βερμούδας και battery charger στην αριστερή τσέπη της βερμούδας.
- Αγάπη μου, εγώ κατεβαίνω στο αμάξι, εάν δεν έρθεις σε 5 λεπτά, φεύγω μόνος μου!
Χθες πήρα κάτι λεφτά από μια δουλίτσα (έλα - δεν θέλω αηδίες, προκαταβολή ήταν) και σήμερα πήγα να τα βάλω στην τράπεζα. Όχι γιατί ΔΕΝ θέλω μετρητά πάνω μου, απλά με βολεύει να είναι στην τράπεζα και να χρησιμοποιώ την κάρτα μου και το ATM.
Όμορφα κι ωραία, έχω τυπωμένο τον i-ban και τα λεφτά στο χέρι. Τα δίνω στην ταλαιπωρημένη υπάλληλο και τα βάζει στον λογαριασμό.
Της ζητώ ευγενικά εάν μπορεί να με ενημερώσει για το υπόλοιπο μιας κι έχω αφήσει την κάρτα στο γραφείο μου. Και μου απαντά το εξής:
- Τι κάρτα έχετε; Την καινούρια ή την παλιά;
- Δεν ξέρω ποια είναι η καινούρια και ποια η παλιά, μία κάρτα έχω μονάχα
(κάτι κοιτάζει τρομαγμένα στα κομπιούτερς και μου λέει)
- Την παλιά έχετε, ξέρετε … δεν θα μπορείτε να την χρησιμοποιήσετε πλέον.
- Γιατί (αρκετά δυνατά - καθώς το αίμα ανεβαίνει στο κρανίο μου).
- Γιατί έχουμε αλλάξει τις κάρτες, πλέον δίνουμε αυτές με το τσιπ και δεν θα μπορείτε να βγάλετε χρήματα.
- Συγνώμη (λέω ευγενικά), αλλά είναι δυνατόν να με ενημερώνεται αυτή την στιγμή που ετοιμάζομαι για διακοπές - μέσα αυγούστου ότι δεν μπορώ να χρησιμοποιήσω την κάρτα μου;
- Δεν σας έχουμε στείλει την νέα κάρτα;
- Όχι - εάν μου την είχατε στείλει, δεν θα είχαμε αυτή την κουβέντα.
- Ε τότε ελάτε την δευτέρα να την αλλάξουμε.
- Δεν θα βρίσκομαι εδώ την δευτέρα.
χμμμμ (με κοιτά με κάτι λυπημένα μάτια)
- Μπορεί να υπάρχει πρόβλημα τότε.
- Οκ, θέλω να κάνω ανάληψη όλα τα χρήματά μου τότε
- Δεν γίνεται αυτό !!! πρέπει να μας ενημερώσετε 3/4 μέρες προηγουμένως γιατί δεν έχουμε τέτοιο ποσό.
κάπου εκεί απλά έφυγα - νομίζω καταλαβαίνετε το γιατί.
Με λίγα λόγια, τα λεφτά ανήκουν στην τράπεζα. Δεν είναι δικά μου και δεν μπορώ να τα πάρω.
Όλα είναι λογικά σε αυτή την χώρα - κι εγώ ο παράλογος (πάλι).
Αγόρασα την παρακάτω μπαταρία για το κινητό μου:
Cameron Sino Extended High Capacity 2200mAh Battery + Black Back Cover
μα όταν την αγόρασα ΔΕΝ διάβασα προσεκτικά για ποια κινητά κάνει! Και στο δικό μου δεν κάνει!
Μου κόστισε 19ευρώ, εάν ενδιαφέρετε κανείς την δίνω 10ευρώ.
Είναι αχρησιμοποίητη, στο κουτί της και με την απόδειξη.
Ορίστε ένα ενδιαφέρον thread για την μπαταρία:
Θετικά:
- Μέγεθος, δεν είναι πολύ μικρό - δεν είναι πολύ μεγάλο. Είναι στο σωστό μέγεθος και για να μην στραβώνεσαι και για να μπορείς να γράφεις μήνυμα ως άνθρωπος
- Τιμή, περίπου 300 ευρώ για android 2.3.3
- Οθόνη
- Μνήμη
Αρνητικά:
- Μπαταρία, ούτε καν 12ώρες. Εκνευριστικό όσο δεν πάει. Από τις μικρότερες μπαταρίες που υπάρχουν εκεί έξω.
- Μου φαίνεται αργό, νομίζω τα 600Mhz για android 2.3.3 δεν φτάνουν (ίσως πάλι να είναι η ιδέα μου).
Η ξαδέλφη μου εργάζεται σε δήμο. Μιλάγαμε προχθές και μου εξήγησε ότι δεν της πληρώνουν υπερωρίες, ότι δουλεύει απογεύματα ή βράδια έξτρα και αρκετές φορές τρέχει τα παιδιά σε γιαγιάδες/παπούδες/πεθερικά για να μπορέσει να παρευρεθεί σε κάποια εκδήλωση ή έκτακτη συνεδρίαση/επιτροπή.
Της εξήγησα ότι όλα αυτά είναι μέρος της δουλειάς της. Δεν θα έπρεπε να διαμαρτύρεται γιατί όταν ανακατεύεσαι με τα κοινά, το ωράριο σου δεν είναι σταθερό και σίγουρα ένας δήμος έχει αρκετές υποχρεώσεις. Ειδικά μετά τις ανακοινώσεις ότι μπορεί να ξεκινήσουν στάσεις πληρωμών, καθώς χρήματα δεν υπάρχουν στα δημόσια ταμεία.
Η ξαδέλφη μου κατανοεί ότι οι πολίτες αντιδρούν πολύ έντονα, έχουν δίκιο σε αρκετά και ζητάνε το αυτονόητο για τα τέλη που πληρώνουν. Θεωρεί λοιπόν υποχρέωσή της να εργάζεται παραπάνω όταν χρειάζεται. Μου έκανε εντύπωση η αντίδραση της, πολύ καλή εντύπωση και μπράβο της.
Κάπου εκεί όμως, μου εξήγησε λίγο καλύτερα, τι συμβαίνει μέσα στους δήμους. Μου είπε πράγματα που δεν ήξερα καν και δεν είχα ξανα-ακούσει.
πχ.
Για κάθε συνέδριο/επιτροπή που γίνεται μέσα στον δήμο τα μέλη που ασχολούνται (πρόεδρος/γραμματέας κα) παίρνουν έξτρα επιδόματα.
Το σύνολο των επιδομάτων είναι περί τα 30.000 το τρίμηνο, άρα τον χρόνο ξεπερνά τα 120.000 ευρώ !!!
Με λίγα λόγια σε κάθε δήμο πληρώνουμε έξτρα το ΔΣ, δήμαρχο και συμβούλους 120.000ευρώ για να κάνουν απλά την δουλειά τους. Να κάνουν το αυτονόητο δλδ, αυτά που τους έκλεψαν οι πολίτες.
Όλα αυτά τα επιδόματα, υπάρχουν γιατί δεν πληρώνονται υπερωρίες.
Τι υπερωρίες μπορεί να κάνει πχ ένας δήμαρχος; ο δήμαρχος εργάζεται 08.00 με 16.00 ?
Δεν έχει έναν ήδη παχυλό μισθό ? Δεν έχει ήδη την “πρωινή” του εργασία ?
Μην αναρωτιέστε λοιπόν, που “χάνονται” τα λεφτά, οι κλέφτες ξεκινούν από χαμηλά (δες δήμο/νομαρχία) και φτάνουν στα “υψηλά” κλιμάκια. Εάν θέλετε να αντιδράσετε, ξεκινήστε από εκεί.
Εγώ την πρότασή μου την έχω ήδη κάνει:
Όποιος θέλει να εργαστεί για το δημόσιο συμφέρον, να εργαστεί αμισθί. Ναι αμισθί.
Ειδικά σε αυτές τις κρίσιμες εποχές.
Το πρόβλημα είναι εμφανές εδώ και χρόνια. Κανείς δεν μιλά, κανείς δεν αντιδρά.
- Γιατί;
Προφανώς όλοι (μικροί/μεγάλοι, πλούσιοι/φτωχοί) έχουν κάτι να κερδίσουν από όλη αυτή την κατάσταση. Είναι βολική, είναι βολική γιατί γνωρίζουμε ήδη την κατάσταση, έχει περάσει πλέον στο DNA μας και πιστεύουμε ότι είναι καλύτερα να είναι βολικά παρά καλύτερα.
Η Ελλάδα δεν έχει λεφτά. Ακόμα και τα πολιτικά κόμματα δανείζονται από τις τράπεζες για να επιβιώσουν. Εάν κάποιος δεν μπορεί να κάνει κουμάντο στο σπίτι του; πως θα κάνει κουμάντο στα σπίτια των άλλων;
Τα λεφτά, δυστυχώς, έχουν φαγωθεί. Ναι υπάρχουν κλέφτες ανάμεσά μας. Η κακή διαχείριση σημαίνει ότι τα λεφτά του κοσμάκη (ναι του κοσμάκη) έχουν φαγωθεί. Όταν κάποιος πληρώνει για σύνταξη και 40 χρόνια μετά το κράτος του απαντά: ΔΕΝ υπάρχουν λεφτά να σου δώσουμε, τότε ναι κάποιος τα έχει κλέψει.
Όταν ακούω από ανθρώπους (που θεωρούν τον εαυτό τους έξυπνο), ότι τα λεφτά έχουν χαθεί τότε γελάω. Γελάω με την ηλιθιότητα τους. Να δώσω ένα παράδειγμα: “Έχω 10 ευρώ στον κουμπαρά μου, περνάνε 20χρόνια, ανοίγω τον κουμπαρά και δεν τα βρίσκω. Τα 10 ευρώ ΔΕΝ χάθηκαν. Κάποιος τα έκλεψε”!
Είναι οφθαλμοφανές ότι λεφτά με την κακή διαχείριση έχουν κλαπεί.
Όμορφα, φτάσαμε σε ένα 1ο συμπέρασμα. Πρέπει να λύσουμε λοιπόν τα εξής:
α. Ποιος τα έκλεψε; Ποιος έκανε την κακοδιαχείριση;
β. Θα τιμωρηθεί κάποιος;
γ. Μπορούμε να βελτιώσουμε το σύστημα ώστε να μην ξαναγίνει;
Λογικά ο ελεγκτικός μηχανισμός έχει αποτύχει. Κι εκεί έρχεται η Ευρωπαϊκή Ένωση.
Να κάνει τον ελεγκτικό μηχανισμό. Η ανικανότητα της πολιτικής σκηνής και η αφέλεια (στα όρια της ηλιθιότητας) του λαού έφτασε στο σημείο να φέρει τους ξένους (κάποτε είχαμε φέρει βασιλιάδες και ξένους κατακτητές) να μας κυβερνήσουν/ελέγξουν γιατί πολύ απλά εμείς είμαστε ανίκανοι και ζούμε με δανεικά!
Αυτή είναι η αλήθεια, ότι ζούμε με δανεικά γιατί είμαστε ανίκανοι.
Μην ακούσω γελοιότητες ότι όλοι ζούν με δανεικά κι άλλες τέτοιες παπαριές.
Ναι το είπα δημόσια, είναι παπαριές.
Υπάρχει και η ρατσιστική - επίσης ηλίθια κι αβάσιμη άποψη - ότι φταίνει οι αλλοδαποί. Μάλιστα τώρα τελευταία βλέπουμε συνεχώς ανεγκέφαλους φασίστες να ξεπηδάνε. Εάν ο εργολάβος αντί να πάρει νόμιμους εργάτες, παίρνει 100αλλοδαπούς για ένα κομμάτι ψωμί, φταίνε οι αλλοδαποί. Μας έκλεψαν την δουλειά; Γιατί δεν πάτε να φάτε τους “εργολάβους” - υπό την ευρύτερη έννοια του όρου και τα βάζετε με ανθρώπους που είναι σε χειρότερη μοίρα από εσάς/εμάς;
Χθες θα πέταγα δυο ζευγάρια παπούτσια στον κάδο. Σκέφτηκα μπορεί κάποιος άλλος να τα χρειάζεται πιο πολύ και ίσως να κάνω ένα καλό να τα δώσω σε αυτούς, παρά να τα πετάξω. Πήγα λοιπόν και βρήκα ανθρώπους που όντως δεν έχουν δεύτερο ζευγάρι παπούτσια και τα πήραν χωρίς δεύτερη κουβέντα. Αυτός ο άνθρωπος είναι ο εχθρός μου; Αυτός φταίει γιατί το κράτος δεν έχει χρήματα να πληρώσει τα δανεικά; Αυτός ευθύνεται γιατί υπάρχει ανεργία; Όσοι σκέφτεστε λοιπόν ότι φταίνε οι αλλοδαποί για την κατάσταση μας, είτε για την κατάσταση στο κέντρο, είστε απλά γελοίοι και σας οικτίρω.
Εργάζομαι και πληρώνω τις εισφορές μου και τους φόρους μου. Πληρώνω το νοίκι μου και τους λογαριασμούς μου. Ξαφνικά λοιπόν έρχεται ο σπιτονοικοκύρης μου και μου λέει:
- Dude, επειδή δεν τα βγάζω θα μου δίνεις 1000ευρώ το μήνα.
- Μα δεν μπορώ να σου δίνω τόσα, δεν βγάζω τόσα, δεν έχω τόσα (του απαντώ).
- Κοίτα να δεις, τα λεφτά που μου έδινες τα έπαιξα στο καζίνο. Τα έχασα όλα, πρέπει να μου δίνεις 1000ευρώ το μήνα για να ρεφάρω, γιατί το καζίνο μου έστειλε μπράβους και κοιτάνε όλα μου τα έξοδα.
Ο παραπάνω εικονικός διάλογος αποτελεί την πραγματικότητα του ελληνικού φαινόμενου.
Οκ, φίλε μου, τόση ώρα παπαρολογείς για τι συμβαίνει. Καταλάβαμε.
Υπάρχει λύση? Λύσεις ?
Μα φυσικά υπάρχουν, και μάλιστα αρκετές. Αλλά κανένας πολιτικός δεν δέχεται να τις εφαρμόσει.
α. Όλοι οι πολιτικοί, βουλευτές - υπουργοί & δήμαρχοι, όσοι κατέχουν θέση ευθύνης και διαχειρίζονται δημόσιο χρήμα θα πρέπει να εργάζονται αμισθί. Κανένας από δαύτους δεν έχει αφήσει την πρωινή δουλειά του!
β. Να καταργηθούν όλα τα προνόμια (σύνταξη στα 8 χρόνια! - που ακούστηκε;)
γ. Να καταργηθεί (ή καλύτερα εάν υπάρχει πρόβλημα με τον όρο, να ανασταλεί) η λειτουργία όλων των στρατοπέδων. Δεν θέλουμε άνεργους σε στρατόπεδα. Θέλουμε εργάτες για να αναστηλώσουν την οικονομία. Όλα τα στρατόπεδα που βρίσκονται σε πόλη, πρέπει απλά να κλείσουν. Στην Αθήνα μόνο έχει πάνω από 10 στρατόπεδα! Γιατί; Για να μην εισβάλουν οι εχθροί στο κέντρο; Δεν θα πρέπει να περάσουν πρώτα από τα σύνορα; Οι μόνιμοι μπορούν να φυλάνε τις ακριτικές περιοχές.
δ. Να μειωθεί το ΦΠΑ από 23% σε 13%. Οριζόντια μεταβολή για όλα τα προϊόντα. Θα πέσουν οι τιμές και ξαφνικά θα ανεβεί η κατανάλωση. Το κέρδος κύριοι έρχεται από την κατανάλωση. Αυτός είναι θεμέλιος νόμος της οικονομίας. Το ήξερε ο μπαρμπα μήτσος που ‘χε το καφενείο στην γειτονιά μου, 100 χρονών κι αγράμματος. Δεν το ξέρετε εσείς, με τόσα πτυχία οικονομίας και πολιτικής επιστήμης;
ε. Να υπάρχει έλεγχος σε 1ο,2ο & 3ο επίπεδο. Κύριοι σας έδωσα 1000 ευρώ. Τι τα κάνατε; Αποδείξεις; Πλάνο; Αυτό το “χάθηκαν” τα λεφτά είναι τόσο μα τόσο αφελές. Είμαστε 10 διαμερίσματα και πληρώνουμε τα κοινόχρηστα. Όλοι βάζουν 50ευρώ. Ξαφνικά ο διαχειριστής μας ανακοινώνει ότι έχασε τα λεφτά και πρέπει να τα ξαναβάλουμε από την τσέπη μας. Πείτε μου εσείς τι θα κάνατε σε αυτή την περίπτωση. Και πείτε μου γιατί ΔΕΝ κάνετε το ίδιο με το κράτος.
στ. Να υπάρχει βαριά τιμωρία. Όποιος από δική του κακή διαχείριση έχουν “χαθεί” λεφτά τότε πολύ απλά να μπαίνει φυλακή χωρίς να μπορεί να εξαγοράσει την ποινή του. Επίσης να διαγράφεται από το πολιτικό δρώμενο για πάντα και να πηγαίνει σπίτι του. Απλά τα πράγματα. “Χάθηκαν” 1000ευρώ, μπες 3 μέρες φυλακή. “Χάθηκαν” 10.000ευρώ, 2 βδομάδες, 100.000ευρώ 6 μήνες. Απλά δεν είναι δύσκολα. Επίσης να καταργηθεί η παραγραφή.
Εάν κάποιος έχει τον “φόβο” ότι εάν κάνει λάθος θα πάει φυλακή, θα το ελέγξει 30 φορές πριν δώσει έγκριση.
ζ. Να υπάρχει ποινική ρήτρα. Φίλε μου, πήρες 10.000 να φτιάξεις έναν δρόμο. 6 μήνες μετά ο δρόμος έχει 30 λακούβες. Έχεις μια βδομάδα να το φτιάξεις, αλλιώς φυλακή.
η. Να καταργηθούν οι νομαρχίες κι όλες αυτές οι έξτρα βλακείες. Δεν θέλουμε, δεν μας νοιάζει. Θέλουμε να υπάρχει η Βουλή, το υπουργικό συμβούλιο, ο πρωθυπουργός κι ο πρόεδρος. Έπειτα θέλουμε τον δήμαρχο. Καμία άλλη ενδιάμεση λύση. Εάν οι δήμαρχοι πάρουν στα χέρια τους τα λεφτά των νομαρχιών τότε θα μπορούν να κάνουν περισσότερα πράγματα στην τοπική αυτοδιοίκηση. Και τα πάντα να βγαίνουν στο internet. Όλες οι δαπάνες, όλες οι εισφορές, όλοι οι ισολογισμοί. Πήρε ο δήμαρχος 100ευρώ, τι να έκανε ; Αναλυτικά;
Επειδή ήδη το κείμενο που έχω γράψει είναι μακροσκελές (και είναι μονάχα μερικές από τις σκέψεις μου) να κλείσω σε αυτό το σημείο για να μην κουράζω.
Αφήνω τελευταίο το πιο σημαντικό πράγμα για μένα: Την παιδεία.
Δεν αναφέρομαι μονάχα στο εκπαιδευτικό (που οδεύει πλέον προς αποτυχία κι αυτό), αλλά στο σύνολο της παιδείας από το σπίτι και την οικογένειάς μας μέχρι και την μόρφωση. Πρέπει οι δάσκαλοι και είναι παιδαγωγοί κι όχι δημόσιοι υπάλληλοι. Πρέπει οι γονείς να κλείνουν τις τηλεοράσεις στα παιδιά και τα DVD και να ασχολούνται μαζί τους, να τους διαβάζουν και να τους εξηγούν τα προβλήματα και την ζωή.
Δεν μπορεί ο κάθε γονιός επειδή είναι κουρασμένος, να βάζει ένα παιδικό dvd για να κάθεται το παιδάκι να βλέπει για να περνά η ώρα. Τα παιδιά πρέπει να παίζουν έξω μέχρι να κουράζονται, πρέπει να μαθαίνουν από μικρά το είναι το σωστό και τι λάθος. Πρέπει να μάθουν να ζουν και να χαίρονται την ζωή κι όχι να την βλέπουν από τα μάτια των άλλων μέσα από την τηλεόραση. Πρέπει στο σχολείο να μάθουν να σέβονται τους άλλους, και κάθε είδος ρατσισμού να εξαφανίζεται από μικρή ηλικία. Οι γονείς πρέπει να διαβάζουν στα παιδιά κι όχι μόνο παραμύθια. Ο εγκέφαλος των παιδιών είναι στην κυριολεξία σφουγγάρι. Ότι πεις το αποθηκεύουν άμεσα. Τα παιδιά λοιπόν είναι το μέλλον και η σωτηρία μας. Για αυτό και πρέπει να ματώσουμε ώστε να μορφωθούν κι όχι μονάχα να εκπαιδευτούν.
ΥΓ: Η αναφορά σε κράτος, δομή/λειτουργία και πολιτικούς. Όχι σε κόμματα, όχι σε μεμονωμένους ανθρώπους. Όσοι ψηφίζονται σε δημοτικές/νομαρχιακές & βουλευτικές εκλογές έχουν την δύναμη να κάνουν κάτι καλό για αυτή την χώρα. Το ίδιο μπορείς να κάνεις κι εσύ που διαβάζεις, επιλέγοντας ποιον θα ψηφίσεις κι όχι με βάση την κομματική του ταυτότητα.
Αυτό το Σάββατο έγινα ανάδοχος της Λίας (Γιαγιά: Αγλαΐα).
Σύμφωνα με το κοινωνικό έθιμο στην Ελλάδα, η αναδοχή ορίζεται μέσω του χριστιανικού μυστηρίου της Βάφτισης.
Η συγκεκριμένη μέρα, είχε αρκετά απρόοπτα, θα προσπαθήσω να τα καταγράψω για να μην ξεχάσω.
Α. Άργησα να φτάσω !
Έχοντας αργήσει (τι να κάνω που η συνοδός μου, ήθελε να γίνει πιο κούκλα από ότι είναι), έχοντας μπερδευτεί στον δρόμο κι έχοντας εκνευριστεί από τον πλοηγό, ο οποίος με βγάζει σε αδιέξοδα και δρόμους με απαγορευτική σήμανση, φτάνω στην εκκλησία 10λεπτά μόλις πριν την έναρξη. Προσπαθώ να βρω κάπου να παρκάρω (καβαλάω κι ένα πεζοδρόμιο) και προσπαθώ να πάρω όλα τα πράγματα από το πορτ-παγκάζ.
Β. Ξέχασα το λάδι !
Φυσικά κι έχω ξεχάσει κάτι, μα αυτό το κάτι μέσα σε όλα τα πράγματα ήταν κι από τα πιο σημαντικά: Το λάδι!!! Ευτυχώς μια γειτόνισσα μας είδε αλαφιασμένους κι αφού της εξηγήσαμε την κατάσταση, μας γέμισε το μπουκαλάκι. Κουβαλώντας λοιπόν ΟΛΑ τα πράγματα στην αγκαλιά μου φτάνω στην εκκλησία. Δεν προλαβαίνω να χαιρετίσω κανέναν.
Με βλέπει ο παπάς και μου λέει:
- Ο Ανάδοχος.
- Ναι (απαντάω)
- Έλα μαζί μου, μου λέει.
Αφήνω τα πράγματα σε μια γωνιά και μπαίνω στο γραφειάκι. 3ς οι παπάδες. Ο μεγάλος σε ηλικία (και μήκος μουσιού) με ρωτά:
- Πως είναι το όνομά σου;
- Ευάγγελος.
- Είσαι ορθόδοξος;
- Ναι (δεν με ρώτησε χριστιανός ορθόδοξος).
- Βάλε μια υπογραφή εδώ.
Υπογράφω κι εγώ λοιπόν στο χαρτί.
Γ. Δωρεά εκκλησίας !
- Πόσα θα μας δώσεις;
εκείνη την στιγμή λοιπόν του απαντώ: - Πάτερ μου, δεν έχω χρήματα πάνω μου. Όπως βλέπεις, δεν πρόλαβα να δω ούτε τους γονείς μου μα ούτε και κανέναν άλλον. Δεν έχω το πορτοφόλι μου, μαζί μου κι έχω μονάχα 50ευρώ στο σακάκι. Τα πήρα τελευταία στιγμή από το αμάξι.
Δεν του τα δίνω, τα αφήνω στην άκρη του τραπεζιού. Πετάγεται από την θέση του με ένα στάλτο και τα μετράει με ένα βλέμμα γεμάτο λίπη.
- Πόσα πρέπει να δώσω (ρωτώ);
- Συνήθως δίνουν 100 ευρώ, άλλοι αφήνουν κι 70ευρώ. Είναι τόσοι που πρέπει να πληρωθούν.
- Να βγω μια στιγμή (του λέω) να βρω τους γονείς μου για να μου δανείσουν χρήματα.
- Ναι, ναι μου λέει, πήγαινε να συμπληρώσεις και φώναξε τον πατέρα.
Φωνάζω τον πατέρα της μικρής κι αρχίζω να χαιρετώ τον κόσμο στην εκκλησία.
- Πως σε λένε (ρωτά τον πατέρα);
- Ιωάννης
- Βάλε μια υπογραφή εδώ. Τι θα μας αφήσεις εσύ;
ο πατέρας του έδωσε ένα 20ευρω.
Δ. Μαθήματα καθαρεύουσας 101
Αμέσως (αμέσως όμως) ξεκινάμε το μυστήριο. Στην εκκλησία: εγώ, ο πατέρας της μικρής και ο παπάς. Όλοι είναι έξω και περιμένουν! Με τα πολλά μπαίνει κι ο κόσμος, έχουμε ήδη αρχίσει εμείς.
Ο παπάς είναι λίγο περίεργος, του στυλ:
- Μην φυσάς εμένα, την πόρτα φύσα, μην επαναλαμβάνεις, αλλά απάντα
Κι κάπου εκεί μου ρίχνει κι ένα μάθημα καθαρεύουσας με κλίσεις, πρόσωπα χρόνους και διάφορα τέτοια.
Γιατί αλήθεια δεν χρησιμοποιείται η δημοτική; Είναι αμαρτία;
Ε. Όνομα !
Φτάνουμε στο σημείο που λέει ο παπάς:
- Και το όνομα αυτού;
- Αγλαΐα
- Και το όνομα αυτού;
- Αγλαΐα
- Και το όνομα αυτού;
- Αγλαΐα
Το πλήθος έχει αρχίσει να μας κοιτά περίεργα. Τι στο καλό σκέφτομαι; Δεν του αρέσει το όνομα;
Μας κοιτάει καλά καλά ο παπάς. Στα χέρια μου κρατώ την μικρή. Ροζ κορδέλα στο κεφάλι και φόρεμα με ροζ κορδέλες. Πετάγεται κάποιος από τους συγγενείς:
- της, όχι του
- Εντάξει λέω, του μωρού θα εννοεί ο πάτερ.
Ο παπάς συνεχίζει:
- Και το όνομα αυτού;
- Αγλαΐα
- Και το όνομα αυτού;
Σκέφτομαι θα εννοεί το δικό μου, - Ευάγγελος (απαντώ)
Κάπου εκεί λοιπόν, γυρίζει ο παπάς και λέει στον πατέρα της μικρής:
- Καλά, τι μου είπες για όνομα;
- Ότι με ρώτησες, με ρώτησες πως με λένε, για να υπογράψω στο χαρτί.
Κάπου εκεί λοιπόν παραλίγο να πιαστούμε στα χέρια με τον παπά.
Τον κάνει ο πατέρας της μικρής να τρέχει μέσα στην εκκλησία για να φτιάξει εξαρχής το χαρτί, αυτή την φορά με το σωστό όνομα!
Η συνέχεια της βάφτισης γίνεται από τον μικρότερο σε ηλικία παπά. Ο οποίος ήταν ψιλόσυνεννοήσιμος και τα λέγαμε κιόλας όμορφα κι ωραία κατά την διάρκεια.
Ε. Λαμπάδα !
Την λαμπάδα την κράταγε ένα κοριτσάκι. Η λαμπάδα ήταν ίσα με το μπόι της. Όσο έκαιγε η λαμπάδα έπεφτε το λιωμένο κερί στην άκρη. Επειδή όμως, η μικρή δεν έβλεπε, κάποια στιγμή της χύνεται το λιωμένο κερί στο χεράκι της. Προσπαθεί η καημένη να μην ουρλιάξει από τον πόνο και προσπαθεί να πετάξει την λαμπάδα κάτω! Ευτυχώς εν τέλη έρχεται ένα άλλο κοριτσάκι μεγαλύτερο για να πιάσει την λαμπάδα και να τρέξει η μικρή στους δικούς της για να κλάψει και να ξεσπάσει.
Προχωράμε με το μυστήριο, γδύνουμε την μικρή κι ετοιμαζόμαστε για να 3πλη κατάδυση στην κολυμπήθρα! Η μικρή δεν έβγαλε άχνα. Τπτ, ίσως επειδή πηγαίνω αρκετά συχνά και την βλέπω να μας είχε ήδη συνηθίσει. Χλιαρό το νεράκι, βάζουμε λάδι, τα πάντα άψογα.
Στ. Μας κατούρησε!
Μου δίνει την μικρή να την σκουπίσω, με το που την παίρνω αγκαλιά η μικρή ξεκινάει να κατουράει! Να σου τα γέλια κι από τον παπά κι από μένα. Την σκουπίζουμε και την δίνουμε για να την ντύσουν την μικρή. Όσο την ντύνουν την Λία, ο πάτερ:
- Πρέπει να την κοινωνήσετε 3ς φορές την μικρή και να την πηγαίνετε συχνά στην εκκλησία για να συνηθίσει. Δαγκώθηκα να μην απαντήσω!
Η μικρή ντυμένη, μια κούκλα! Μετά την μετάνοια της μητέρας, δίνω την μικρή στην μητέρα της. Μας χαιρετάνε οι καλεσμένοι και βγαίνουμε έξω για τις απαραίτητες φωτογραφίες. Από εκεί και μετά τα πράγματα κύλησαν σε κανονικούς ρυθμούς και το γλέντι κράτησε μέχρι το πρωί.
Λία, εάν διαβάζεις αυτό το blog μετά από χρόνια κι έχεις δει και το dvd της βάφτισής σου, κράτα στην καρδιά σου δύο πραγματάκια:
α. Δεν παραπονέθηκες σε τίποτα - φάνηκες να το διασκεδάσεις. Γεγονός αξιομνημόνευτο μιας και σχεδόν όλα τα παιδάκια κλαίνε.
β. Είσαι περιτριγυρισμένη από ανθρώπους που σε αγαπάνε πάρα πολύ, μακάρι να είναι έτσι όλη η ζωή σου.
Χθες πέρασα σχεδόν όλο μου το πρωϊνό προσπαθώντας να βγάλω γραμμή με την Εξυπηρέτηση (καλά τώρα - πλάκα μας κάνουν) πελατών της Wind.
Αφού περίμενα για 11λεπτά στην αναμονή μου έκλεισαν το τηλέφωνο.
Οκ, ξαναπαίρνω:
“Αυτή την στιγμή δεν είμαστε σε θέση να εξυπηρετήσουμε την κλήση σας”
έβαλα 3ς διαφορετικούς ανθρώπους να πάρουν τηλέφωνο στην εξυπηρέτηση πελατών
από 3 διαφορετικά τηλέφωνα, από 3ς διαφορετικές περιοχές τις Αθήνας.
“Αυτή την στιγμή δεν είμαστε σε θέση να εξυπηρετήσουμε την κλήση σας”
Εν τέλη πήρα σε άλλο τμήμα της wind και τους ζήτησα να με συνδέσουν με το τμήμα φορητότητας,
μιας και δεν υπάρχει κανένας (από ότι φαίνεται) τρόπος να μιλήσει κανείς με το τμήμα φορητότητας παρά μόνο μέσω της Εξυπηρέτησης Πελατών.
Η όλη αυτή προσπάθειά μου κράτησε περίπου 3ς ώρες, επί 3ς ώρες έπαιρνα κι άκουγα:
“Αυτή την στιγμή δεν είμαστε σε θέση να εξυπηρετήσουμε την κλήση σας”
Με τα πολλά καταλήγω στο τμήμα φορητότητας. Η αίτηση υπάρχει, είναι ενεργή και μένει μονάχα ο έλεγχος. Είναι σε προτεραιότητα και θα το δουν εντός ημέρας. Ζητώ να μιλήσω με το τμήμα ελέγχου και φυσικά με γειώνουν. Ζητώ να με ενημερώσουν για το εάν θα υπάρξει πρόβλημα και φυσικά με γειώνουν. Δεν με διευκολύνουν σε τίποτα και φυσικά καμία ενημέρωση για την πορεία της αίτησης.
Σήμερα το πρωί επικοινωνώ με την cosmote.
Η Wind για ακόμα μια φορά μου έχει ακυρώσει την αίτηση!!!
Παίρνω ξανά τηλέφωνο στην wind.
Με ενημερώνουν ότι ναι μεν έχουν πάρει την αίτηση, αλλά δεν υπάρχουν στοιχεία.
Τι στοιχεία ρωτώ να μάθω δεν υπάρχουν;
Μου απαντάνε ότι η cosmote (πάλι αυτοί οι καταραμένοι από την cosmote) δεν τους έχουν στείλει τα στοιχεία της αίτησης γιατί είχαν πρόβλημα με το σύστημα στην cosmote.
Αυτό μου απάντησε ο άνθρωπος της wind!
Για όσους ασχολείστε με πληροφοριακά συστήματα, μπορείτε να μου εξηγήσετε πως γίνεται μια online αίτηση (της οποία διατηρώ αντίγραφο) δεν έχει επισυνάψει (?) τα στοιχεία της αίτησης? Πως γίνεται η αίτηση που έχει στα χέρια της η wind, να μην έχει τα στοιχεία? Πως γίνεται η αίτηση με το νούμερό μου, το ονοματεπώνυμό μου, το ΑΦΜ και το δελτίο της ταυτότητας μου, αυτά που διαβάζει ο υπάλληλος της wind στην αίτηση φορητότητας που έχει μπροστά του, να μην έχει τα στοιχεία !!!!!
Πείτε μου, γιατί το δικό μου το πτυχίο το έσκισα ήδη.
Εάν έχει κάνει κάποιος επιτυχής αίτηση φορητότητας, μπορεί να μου πει πως γίνεται;
Σε συνέχεια του: wind support, just another joke
Σήμερα το απόγευμα, μεταβαίνω σε κατάστημα Wind και μιλάω με τον υπεύθυνο του καταστήματος.
Έχω στα χέρια μου την αίτηση φορητότητας από το oteshop και του ζητάω να μου επιβεβαιώσει τα στοιχεία της αίτησης με τα στοιχεία που έχω στην καρτέλα μου ως πελάτης. Μαζί με την ταυτότητά μου για να ελέγξουμε μήπως έχει περαστεί κάτι λάθος.
Τα πάντα (i repeat again - τα πάντα) είναι ολόσωστα. Με ενημερώνει ότι δεν μπορεί να δει τις αιτήσεις φορητότητας ο ίδιος. Τον ευχαριστώ για τον κόπο του (double check τα στοιχεία μου) και φεύγω.
Ξαναπάω στο κατάστημα oteshop και κάνω εκ νέου την αίτηση φορητότητας.
Στα χέρια μου κρατώ τον λογαριασμό της wind, την προηγούμενη αίτηση και την ταυτότητα.
Επιστρέφω στο κατάστημα Wind (μετά από 1 1/2 ώρα).
Ενημερώνω τον υπεύθυνο ότι έχω κάνει εκ νέου την αίτηση κι επειδή ΔΕΝ διαθέτω τηλέφωνο εάν μπορεί να μιλήσει με το τμήμα εξυπηρέτησης πελατών για να επιβεβαιώσω ότι βλέπουν την αίτηση.
Να υπενθυμίσω ότι η κοπέλα το πρωί μου είπε να την ξανακάνω και να πάρω τηλέφωνο στο τμήμα φορητότητας για να ελέγξουν την αίτηση σε κατάσταση ενεργή γιατί σε κατάσταση αρχειοθετημένη ΔΕΝ μπορούσαν να κάνουν κάτι. Όπως επίσης να μπει σε προτεραιότητα μιας και η 1η αίτηση προφανώς δεν μπήκε!
Επικοινωνώ με το τμήμα εξυπηρέτηση κι εκεί ο άνθρωπος που μου απαντάει με ενημερώνει ότι δεν είναι αρχειοθετημένη η 1η αίτηση κι εκκρεμεί απάντηση μέχρι τις 18.05.2011. Δλδ αύριο.
Τον ενημερώνω για το τι μου είπε ο συνάδελφος του το πρωί.
Με περνάει στο τμήμα φορητότητας, 10 λεπτά αργότερα (ναι περίπου τόσα ήταν - ο υπεύθυνος είχε τρελαθεί από την αγωνία του) μου απαντάει κάποια κοπέλα και με ενημερώνει ότι η 1η αίτηση που έκανα την παρασκευή είναι αρχειοθετημένη με Ελλιπή Στοιχεία κι ότι έχει γίνει λάθος στο όνομα.
Την ενημερώνω ότι τα στοιχεία είναι σωστά κι ότι τα έχω ελέγξει με τον υπεύθυνο του καταστήματος Wind επιβεβαιώνοντάς τα με την καρτέλα μου στην Wind. ΔΕΝ έχει γίνει κανέναν λάθος.
Μου αντιλέγει ότι ίσως έχει γίνει κάποιο λάθος στο email που τους έχουν στείλει από την cosmote. Την ρωτώ εάν μπορεί να μου πει το λάθος. Δεν μπορεί γιατί είναι αρχειοθετημένη. Της λέω ότι ο συνάδελφος της, 10 λεπτά πριν μου είπε ότι ΔΕΝ είναι αρχειοθετημένη κι ότι εκκρεμεί απάντηση μέχρι τις 18.05.2011 από την Wind. Με ενημερώνει ότι δεν ισχύει αυτό.
Τώρα τι σύστημα είναι αυτό, που ο ένας υπάλληλος το βλέπει σε εκκρεμότητα, ο άλλος σε αρχειοθέτηση, κανείς δεν ξέρει.
Τέσπα, αφήνω την 1η αίτηση στην άκρη. Την ρωτώ για την 2η αίτηση που έκανα πριν από 1 1/2 ώρα.
Με ενημερώνει ότι δεν υπάρχει απολύτως καμία 2η αίτηση. Της λέω ότι την έχω κάνει κι έχω πάρει εκ νέου αντίγραφο από το oteshop. Με ενημερώνει και πάλι ότι δεν υπάρχει απολύτως καμία αίτηση και να το ελέγξω με cosmote.
Μάλιστα με πληροφορεί ότι το σύστημα είναι online κι αφού κάνουν την αίτηση από cosmote, θα έπρεπε να το βλέπει αυτό αμέσως.
Την ευχαριστώ και φεύγω από το κατάστημα.
Νιώθω υποχρεωμένος στον υπεύθυνο του καταστήματος Wind γιατί την εξυπηρέτησή του.
Ο ίδιος φανερά απορεί για την εταιρεία που εργάζονται.
Για να μην χάνουμε το focus μας, όλες οι συνομιλίες έγιναν μετά την επιβεβαίωση των στοιχείων μου στην αίτηση φορητότητας μέσα σε κατάστημα Wind.
Φεύγω εκ νέου και μεταφέρομαι σε κατάστημα Cosmote. Μιλάω με την εξυπηρέτηση πελατών και με το τμήμα φορητότητας. Εδώ περίμενα μονάχα 1 λεπτό!!! Με ενημερώνει η κοπέλα ότι έχει γίνει η 2η αίτηση, την βλέπει μπροστά της και περιμένουν απάντηση από την Wind.
Τώρα πως στο καλό γίνεται, να κάνω για 2η φορά την αίτηση κι αυτή η ριμάδα σε Online σύστημα να μην φαίνεται 2 ώρες μετά στην Wind είναι κι αυτό ένα μυστήριο.
Τώρα εάν κανείς ξέρει κάποια μυστική φράση (όπως στον ΟΣΕ) ή όπως περιγράφεται εδώ: xkcd ας μου πει και μένα. πλζζζζ
ΥΓ: Εάν εργάζεσαι στην wind και μπορείς να με βοηθήσεις, κερνάω μπύρες, σουβλάκια, πίτσες κι ότι άλλο τραβάει ο οργανισμός σου.
Την προηγούμενη τετάρτη μου έκλεψαν το τηλ.
Πήγα αμέσως κι έκανα φραγή, πολύ γρήγορα - πολύ εύκολα.
Την παρασκευή έκανα αίτηση φορητότητας στην cosmote.
Μου απάντησαν σήμερα από την cosmote ότι τα στοιχεία της αίτησης είναι ελλιπής.
Επικοινωνώ με το τμήμα εξυπηρέτησης της wind. 3ς ανθρώπους έπειτα μιλώ με μια κοπέλα.
- (WindSupport) “Είναι ελλιπή τα στοιχεία”
- (ebal) “Μπορούμε να δούμε ποιο στοιχείο ή στοιχεία είναι ελλιπή ή λάθος?”
- (ws) “Όχι, η αίτηση είναι αρχειοθετημένη”
- (eb) “Τι μπορώ να κάνω?”
- (ws) “Να κάνετε μια 2η αίτηση, για να γίνει επαναπροώθηση ώστε να μπει το αίτημα εν ενεργεία”
- (eb) “Μα αυτό είναι ένας φαύλος κύκλος, εάν πάω πάλι σε κατάστημα cosmote και κάνω και πάλι αίτηση για φορητότητα, τότε πως θα γνωρίζω τι στοιχεία ήταν ελλιπής στην 1η αίτηση ?”
- (ws) “Με την 2η αίτηση, το αίτημα θα μπει σε προτεραιότητα”
- (eb) “Δεν μπορούμε να το βάλουμε σε προτεραιότητα τώρα?”
- (ws) “Όχι, γιατί η αίτηση είναι αρχειοθετημένη, πρέπει να είναι ενεργή”
κάπου εδώ τα παίρνω
- (eb) “Μπορώ να μιλήσω με κάποιον άλλο?”
- (ws) “Όχι, δεν υπάρχει κανείς άλλος.
- (eb) “Δεν υπάρχει κανένας άλλος? Δεν μπορεί κάποιος να δει τι χτύπησε στην αρχική αίτηση?”
- (ws) “Όχι, δεν υπάρχει κανένας”
κάπου εδώ, απλά ξέσπασα (και φυσικά έχασα και το δίκιο μου)
- (eb) “Καταλαβαίνετε ότι κάνοντας και πάλι την αίτηση, ξανά χωρίς να γνωρίζουμε ποια είναι αυτά τα ελλιπή στοιχεία, η αίτηση ΔΕΝ θα προχωρήσει και πάλι. Κι όταν ξαναπάρω τηλ θα μου πείτε ότι η αίτηση είναι και πάλι αρχειοθετημένη. Εκτός ότι είναι φαύλος κύκλος - δεν έχει και νόημα”
- (ws) “Δεν μπορώ να σας δώσω την απάντηση που θέλετε, επίσης πρέπει να κλείσουμε γιατί μιλάμε 4 λεπτά!”
και κάπου εδώ κλείσαμε το τηλέφωνο.
Και τώρα πείτε μου, ΤΙ ΣΚΑΤΑ πρέπει κανείς να γράψει στην αίτηση για να πραγματοποίηση μια τιμημένη φορητότητα?
Excellent telephone support but extremely incapable online service.
Το “ONLINE ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΥ” της attiki-odos.gr παρουσιάζει μονάχα το υπόλοιπο του λογαριασμού κι όχι τις τρέχουσες χρεώσεις.
Δεν εμφανίζονται λοιπόν οι διελεύσεις και οι χρεώσεις που γίνονται κατά τον μήνα που διανύουμε.
Οκ (δεν ξέρω γιατί, δεν θέλω να μάθω), αποφασίζω να στείλω ένα email.
Βρίσκω το customercare@attikesdiadromes.gr) που υποθέτω ότι είναι το Customer Care των Αττικών Διαδρομών.
Και τους ζητώ εάν μπορούν να μου αποστείλουν ηλεκτρονικά τις διελεύσεις και χρεώσεις που έχω κάνει τις τελευταίες ημέρες.
Η (σχεδόν) άμεση απάντησή τους, δεν είναι παρά ένα πολύ γενικό μήνυμα/απάντηση.
Υποθέτω ότι είναι ένα αυτόματο μήνυμα (template) που απλά γίνεται copy/paste κάθε φορά.
Στο email αυτό με παραπέμπουν στο τηλεφωνικό κέντρο εξυπηρέτησης!
Ανοίγω μια παρένθεση εδώ, για να επισημάνω την υπερβολικά πολύ άσχημη εντύπωση που μου άφησε το παρακάτω γεγονός:
Ναι μεν το κείμενο είναι στα ελληνικά, το δε DISCLAIMER στα αγγλικά !!!
Προσωπικά θεωρώ υπερβολικά πολύ λάθος την εναλλαγή γλώσσας μέσα σε ένα email.
Ή αγγλικά θα πρέπει να είναι όλα ή ελληνικά ή να υπάρχουν και στις δύο γλώσσες.
Παίρνω τηλέφωνο στο τηλεφωνικό κέντρο εξυπηρέτησης και με ενημερώνουν σχετικά.
Η κοπέλα ευγενέστατη, εξυπηρετηκότατη, γρήγορη κι άμεση.
Βρίσκω την ευκαιρία λοιπόν και ζητώ δύο πράγματα:
α. Εάν μπορούν να μου αποστείλουν ηλεκτρονικά (μέσω email) τις χρεώσεις
- ΟΧΙ
β. Εάν μπορούν να μου δώσουν κάποιο email ώστε να στείλω τα feature request που θέλω για την υπηρεσία που είμαι συνδρομητής.
- ΔΕΝ γίνεται, δεν υπάρχει κάτι.
Μιας και δεν μπορώ να στείλω σε κάποιον τις προτάσεις μου, γράφω στο blog μου ότι:
- Είναι εξαιρετικά απλό (μισής μέρας δουλειά) να υπάρχει στο “ONLINE ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΥ” μια φόρμα,
στην οποία θα συμπληρώνει ο πελάτης το email του (αφού έχει ήδη κάνει login)
& θα αποστέλει αυτόματα κι on-demand τις διελεύσεις/χρεώσεις για το ημερολογιακό διάστημα που επιθυμεί.
Μια φόρμα, ένα query σε μια βάση & μια αποστολή με mail !
όλες οι παρακάτω σκέψεις εκφράζουν μονάχα εμένα (ebal)
- Μινι περιγραφή
το hackerspace φιλοδοξεί να είναι ένα opensource εργαστήρι.
Θέλουμε να είναι ένας κοινός κι ανοιχτός τόπος στον οποίο θα μπορούμε να δουλεύουμε τα opensource projects & ιδέες μας. Θέλουμε να μοιραζόμαστε τον χώρο με ανθρώπους με το ίδιο μεράκι.
Να είναι ανοιχτός όσο το δυνατόν περισσότερη ώρα και να είναι ασφαλής ώστε να αφήνουμε τα πράγματά μας (ίσως με προσωπικά lockers). Θέλουμε να είναι χώρος συνεύρεσης ανθρώπων που θα εργάζονται με open τεχνολογίες κι όχι μόνο software. Γενικά φιλοδοξεί να γεμίσει με ανθρώπους και ομάδες ή ακόμα και συλλόγους που θα έχουν ένα κοινό χώρο εργασίας.
Θέλουμε να γίνονται παρουσιάσεις κι εκπαιδεύσεις (δωρεάν), να φέρουμε τα τεχνολογικά μας περιοδικά (ή κομικς) και να γεμίσουμε μία τεχνική βιβλιοθήκη. Να ακούμε καλή μουσική και να πίνουμε τον καφέ μας ή την μπύρα μας. Να έχουμε πάγκους εργασίας κι όχι γραφεία.
Θέλουμε να μπορούν να το χρησιμοποιούν ομάδες και συλλόγοι για παρουσιάσεις ή meetings και γενικά να καλύπτει τις opensource ανάγκες για οποιονδήποτε θέλει να συμμετέχει πιο ενεργά σε μία opensource κοινότητα.
Θέλουμε να περνάμε καλά, δεν θέλουμε ο κόσμος να επιστρέφει στο σπίτι του για να κάνει μια δουλειά, μα να έρχεται στον χώρο και να μιλάει μαζί μας, να δουλεύει μαζί μας.
- Προσωπικές σκέψεις
(κάπου εδώ γυρνώ το θέλουμε, σε θέλω)
θέλω να μπορούμε opensource startup εταιρείες να χρησιμοποιούν τον χώρο, ως χώρο εκπαίδευσης κι εργασίας μα όχι ως χώρο συναντήσεων ή marketing. Δεν θέλω να κοινοποιήσει τον χώρο καμία κοινότητα ή ομάδα. Δεν εκφράζει καμία διανομή και καμία γλώσσα προγραμματισμού. Δεν έχει πολιτική υπόσταση ή οικονομική. Είναι μια προσπάθεια να είναι ένα ανοιχτό opensource εργαστήρι στο οποίο θα βρίσκονται και θα δουλεύουν άνθρωπο με opensource ιδέες.
- Οικονομικός περιορισμός
Μα ποιος το πληρώνει αυτό το εργαστήρι;
Αυτό γίνεται από την τσέπη μας. Ορίσαμε αυθαίρετα μια αρχική τιμή 50ευρώ και μετρήσαμε τα μηνιαία έξοδα. Θα πρέπει λοιπόν για να συντηρείται ο χώρος να πληρώνουν κάποιοι άνθρωποι από την τσέπη τους. Για την ώρα ΔΕΝ είμαστε μη-κερδοσκοπικός οργανισμός ή εταιρεία, μα άτομα. Ο χώρος θα ενοικιαστεί στο όνομα κάποιου και θα παραμείνει έτσι μέχρι να δούμε τι θα κάνουμε νομικά. Άρα αυτός ο κάποιος θα πρέπει να έχει την ευθύνη ότι θα πρέπει να πληρώνει, ενοίκιο, δεη, νερό & internet (dsl).
Αυτό λοιπόν είναι το μεγάλο στοίχημα, πως θα καταφέρουμε να κρατήσουμε τον χώρο ανοιχτό. Υπάρχουν λοιπόν “δεσμευόμενα” μέλη που θα δίνουν κάθε μήνα 30ευρώ (ή εάν είναι φοιτητές 15ευρώ). Δυστυχώς η κοινωνία μας στηρίζεται σε οικονομικό μοντέλο και δεν πρέπει να πάει “φυλακή” αυτός που θα νοικιάζει τον χώρο.
Ο σκοπός μας είναι, εάν μαζευτούν πολλοί να μειώσουν την συνδρομή ή ακόμα καλύτερα να ανοίξουμε μια αστική εταιρεία μη - κερδοσκοπικού χαρακτήρα και να ορίσουμε μια συνδρομή για τα έξοδα.
δίνω παράδειγμα: έστω 300 ευρώ το μήνα το ενοίκιο Χ 12 = 3600ευρώ το χρόνο.
Εάν είμαστε 15 άτομα είναι 240 ευρώ το χρόνο, 20 ευρώ το μήνα.
20 ευρώ το μήνα από 15 άτομα (πυρήνα) νομίζω είναι αρκετά οικονομικά για να βγαίνει το ενοίκιο για ένα χρόνο.
+δεη +νερο +dsl +καθαριστικά κλπ κλπ υπολογίσαμε ότι 30ευρώ το μήνα θα φτάνουν για 15άτομα.
Εάν τα 15 γίνουν 30 (που θα πληρώνουν κάθε μήνα, ότι κι εάν γίνει, έρθουν δεν έρθουν) τότε με απλά μαθηματικά τα 30 ευρώ γίνονται 15 το μήνα.
Νομίζω ότι κανείς καταλαβαίνει το πρόβλημα και ποια είναι η λύση.
- εγώ είμαι εταιρεία και θέλω να κάνω μια χορηγία, πχ 1000ευρώ
ευχαριστούμε πολύ, αλλά ΔΕΝ μπορούμε για την ώρα να κόψουμε απόδειξη.
Ίσως να μπορεί κάποιος να κόψει ως παροχής υπηρεσιών και να του πληρώσουμε το ΦΠΑ
(θα δούμε).
Θα υπάρξει μία σελίδα με τις χορηγίες/δωρεές.
Θα έχουμε μια σελίδα για όλες τις χορηγίες/δωρεές τον τελευταίο χρόνο,
και για αυτούς που θα κάνουν χορηγία > 1000ευρώ θα υπάρχει μία σελίδα με τους golden χορηγούς,
που δεν θα κατεβαίνει ποτέ.
- θέλω να χρησιμοποιώ τον χώρο, μα δεν θέλω να πληρώνω.
Δεν υπάρχει καμία υποχρέωση
- Θέλω να βοηθήσω, χωρίς να πληρώνω
Μια χαρά, φέρε καφετέρια, καφέ, ζάχαρη, χυμούς, πορτοκαλάδες.
Φερε σκούπες, κατσαβίδια, φαράσι, πετσέτες, καρέκλες, τραπέζια, μπαμπού !
Ψυγειάκι μικρό, ψυγειάκι μεγάλο κλπ κλπ.
ή απλά, έλα μια φορά την βδομάδα και ρίξε ένα σκούπισμα/σφουγγάρισμα.
Νομίζω όσοι έχουν φτάσει μέχρι εδώ, έχουν καταλάβει τι είναι το hackerspace.
Εάν θέλουν να βοηθήσουν, οικονομικά ή όχι, μπορούν.
αααααα ξέχασα.
όσοι πληρώνουν κάθε μήνα, θα αποκτήσουν πρόσβαση (24/7).
(δεν θα αποκτήσει κάποιος από τον 1ο μήνα).
θα δημιουργήσουμε ένα circle of trust, πρώτα - πρώτα.
Οι υπόλοιπες απορίες/σκέψεις/παρατηρήσεις κλπ κλπ εδώ: http://groups.google.com/group/hsgr?pli=1
Από το καινούριο έτος (2011) ένα νέο περιοδικό με θεματολογία γύρω από το linux και το opensource έχει ξεκινήσει κι έχει ήδη βρει τον δρόμο του στα περίπτερα κάθε γειτονιάς. Αναφέρομαι στο Linux Inside, το μοναδικό αμιγώς ελληνικό περιοδικό για linux. Συμμετέχω κι εγώ στην συγγραφή ενός δισέλιδου κάθε μήνα, με λίγο πιο τεχνικά θέματα (sshfs, https proxies, mail server). Βγαίνει κάθε δίμηνο, είναι 100σέλιδο και έχει τιμή τα 6.50 ευρώ.
Τι μου αρέσει μέχρι στιγμής:
Μου αρέσουν τα άρθρα που φιλοξενεί στις σελίδες του. Δεν μπορώ να πω ότι βρίσκω όλα τα άρθρα το ίδιο ενδιαφέρον, υπάρχουν και μερικά που με αφήνουν αδιάφορο και τα προσπερνώ. Μα μου αρέσει που καλύπτει ένα τόσο μεγάλο φάσμα στην θεματολογία του. Έχει άρθρα για πιο άπειρους χρήστες μα και για πολύ έμπειρους.
Μου αρέσει που δεν ασχολείται μονάχα με software, μα καλύπτει θέματα για Adruino & android. Έχει θέματα που αφορούν την ασφάλεια (κάτι που νομίζω έλειπε) αλλά και δωροπροτάσεις! Από tutorials μέχρι προτάσεις για opensource προγράμματα που δεν έχετε καν ακούσει ότι υπάρχουν.
Μου αρέσει που γράφουν απλοί άνθρωποι με απλή γλώσσα και προσπαθούν να αποφύγουν τους τύπους. Νιώθεις μια οικιότητα ρε γμτ. Θα πάρεις στα χέρια σου το περιοδικό κι όπου κι εάν ανοίξεις θα καταλάβεις το κείμενο. Δεν θα μπλεχθείς με χιλιάδες ορολογίες και δεν θα πεις “τι γράφει εδώ ρε γμτ”. Απλή γλώσσα για δύσκολα θέματα. Ουάου.
Εκτός λοιπόν από την θεματολογία και την ποιότητα των άρθρων, μου αρέσει που είναι λίγο πιο comminity προσπάθεια. Εκτός από τον εκδοτικό οίκο, η συνολική προσπάθεια γίνεται από ανθρώπους που θέλουν να βάλουν το linux στα σπίτια των αναγνωστών. Μάλιστα μόνοι μας διαφημίζουμε τα άρθρα μας και το ίδιο το περιοδικό! Γενικά είναι μία φιλότιμη προσπάθεια που θέλει να μαζέψει κόσμο που να αρθρογραφεί συνεχώς για linux & opensource.
Ακόμα μου αρέσει που υπάρχουν θέματα για επαγγελματίες και μικρομεσαίες επιχειρήσεις (οι μεγάλες επιχειρήσεις έχουν ήδη βάλει linux, χρόνια τώρα). Θέλω να δω μεγαλύτερη προσπάθεια και περισσότερα άρθρα γύρω από αυτόν τον τομέα. Θέλω ο επαγγελματίας IT admin, να παίρνει το περιοδικό στα χέρια του και να λέει: -Χμμμμ, αυτό θα κάνω, θα αντικαταστήσω τον mail server της εταιρείας σε opensource & linux. Ελπίζω να δω περισσότερα τέτοια άρθρα ή τουλάχιστον μια λίγο “πιο” μόνιμη στήλη σε αυτή την κατηγορία.
Τέλος μου αρέσει που η τιμή είναι σχετικά καλή, ας μην γελιόμαστε, στις μέρες που είμαστε 6.50 ευρώ είναι η τιμή ενός ποτού σε ένα μαγαζί. Ακρίβεια και χαμηλοί μισθοί μας έχουν σκίσει. Με 2ευρώ η αμόλυβδη πλέον χρειάζεται να περπατάς μέχρι το περίπτερο !!! Μην δίνεις και 10ευρώ για ένα περιοδικό.
Τι δεν μου αρέσει μέχρι στιγμής:
Δεν μου αρέσει η τιμή (μα καλά τώρα δεν έγραψες ότι σου αρέσει η τιμή?). Θα το δικαιολογήσω λέγοντας τα εξής: Δεν με νοιάζει που είναι illustration το περιοδικό ή μου είναι τόσο μα τόσο ποιοτική η εκτύπωση. Με νοιάζει το περιεχόμενο, εάν τα έξοδα της εκτύπωσης επιβαρύνουν την τελική τιμή (που σίγουρα την επιβαρύνουν), τότε δεν μου αρέσει. Θα μου άρεσε να είναι 5 ευρώ για παράδειγμα ώστε να περάσει κι ένα μήνυμα προς την υπόλοιπα αγορά αυτές τις μέρες. Παίρνω στα χέρια μου το περιοδικό και φοβάμαι μην το λερώσω. Ούτε οι εικόνες που τυπώνονται δεν δικαιολογούν τέτοια ποιότητα. Εάν κάποιος το σκέφτεται τώρα με τα 6.5ευρώ με πιο χαμηλή τιμή, δεν θα το σκεφτόταν καν.
Είναι μεγάλο, 100 σελίδες είναι λίγο μεγάλο. Ξεκινώ να το διαβάσω και λόγω υποχρεώσεων το βάζω στην άκρη. Άντε ξανά μετά από μια βδομάδα, κάπου βαριέμαι, στην άκρη. Άντε πάλι μετά από δυο/τρεις μέρες … μπλα μπλα μπλα. Θα ήθελα να είναι πιο ταπεινό στον όγκο του. Πχ εάν ήταν 50 σελίδες κι ανά μήνα με 3.5 ευρώ για παράδειγμα, τότε στο δίμηνο θα ήταν 7 ευρώ (παραπάνω από τώρα). Για φαντάσου! Είναι too much, και το span attenuation μου είναι υπερβολικά πολύ μικρό για να διαβάσω με την μία το περιοδικό.
Μου λείπουν οι κοινότητες!. Μπορεί να έχουμε φτάσει σε ένα σημείο που οι ελληνικές κοινότητες να είναι περισσότερες από τους Έλληνες χρήστες linux (μα καλά, πως γίνεται αυτό!!!) μα θέλω να μαθαίνω νέα για τις κοινότητες έστω κι ένα μικρό άρθρο με το τι έχουν κάνει/διοργανώσει τον τελευταίο μήνα. Δεν με ενδιαφέρουν πόσα μέλη έχουν στο forum ή πόσοι εκπρόσωποι έχουν στο εξωτερικό. Με ενδιαφέρει όμως να μάθω ότι έκαναν το τάδε event για τους χρήστες τους. Έχω δει κάποια ενδιαφέρονται κομμάτια, κυρίως για διεθνής κοινότητες, αλλά πως να το κάνουμε ρε γμτ, εγώ θέλω να μαθαίνω τι κάνουν τόσοι σύλλογοι και κοινότητες στην Ελλάδα.
Επίσης δεν μου αρέσει που υπάρχει μονάχα ένα περιοδικό linux στην ελληνική αγορά. Δεν υπάρχει ανταγωνισμός. Θεωρώ ότι ο υγιής ανταγωνισμός ωφελεί τον αναγνώστη. Τα άρθρα θα είναι ποιοτικά, σαφή, θα γίνεται επιλογών των καλύτερων και στο τέλος το αποτέλεσμα θα ωφελεί τον αναγνώστη (όμως αυτό δεν αφορά μονάχα το linux inside). Στις Βρυξέλλες είχε 3-4, στο Άμστερνταμ 6-7, στο Βερολίνο είχε 12-13 !!! Και τα περιοδικά είχαν διαφορετική θεματολογία και διαφορετικό target group. Τώρα διαβάζω το Linux Inside και υπάρχουν άρθρα που προσπερνώ (όπως φυσικά κι άλλοι προσπερνούν τα δικά μου!).
Τέλος αυτό που με ενοχλεί είναι που το ίδιο το περιοδικό δεν “κυνηγά” τους έμπειρους για να γράψουν. Υπάρχει φυσικά ο Δημήτρης Καλαμαράς, αλλά κι αυτός ένας άνθρωπος είναι που τρέχει από το πρωί μέχρι το βράδυ. Θα ήθελα από την πλευρά του περιοδικού να επενδύσει σε αξιόλογους ανθρώπους και να τους πληρώσει καλύτερα για τη συγγραφή μόνιμων στηλών. Εάν πχ οι αρθρογράφοι δεν δώσουμε άρθρα, τότε απλά το περιοδικό σταματά. Και με εκνευρίζουν οι άνθρωποι του χώρου που επιμένουν να κολλάνε σε λεπτομέρειες ή να αντιδρούν βλακωδώς σε κάποια πράγματα. Δεν μπορώ να δεχθώ ότι είναι καλύτερα χωρίς να υπάρχει τουλάχιστον ένα περιοδικό πληροφορικής στην ελλάδα που να ασχολείται με το Linux.
Όλα τα παραπάνω, είναι σκόρπιες και προσωπικές μου σκέψεις.
Την Κυριακή 20 Μαρτίου και απ’ τις 11:00 το πρωί θα είμαστε στην καφετέρια Egalite (Γ. Αβέρωφ 36, Πευκάκια, Νέα Ιωνία).
Πριν βρεθούμε αυτή την Κυριακή, οφείλω να πω μερικά πράγματα για το hackfest . Τι είναι, τι σημαίνει για εμάς και ποιο το μέλλον του.
Το hackfest είναι μια δράση, στην οποία προσπαθούμε να φέρουμε κοντά ανθρώπους με opensource ιδέες κι ενδιαφέροντα. Ο πρωταρχικός μας σκοπός είναι η συμμετοχή, η ανταλλαγή απόψεων, ιδεών και φυσικά να περνάμε καλά μεταξύ μας. Ο τελικός σκοπός μας ήταν και είναι η δημιουργία του 1ου hackerspace .
Θέλουμε να δημιουργήσουμε έναν χώρο, στα πρότυπα των hackerspace που λειτουργούν στο εξωτερικό. Θέλουμε έναν χώρο στον οποίο θα μαζευόμαστε και θα δουλεύουμε στα opensource project μας, θα δίνουμε τις δυνατότητες σε ανθρώπους να μάθουν και να εργαστούν μαζί μας. Θέλουμε να φέρουμε κόσμο στον opensource κόσμο. Έχουμε πολλές ιδέες και διάθεση να εργαστούμε σκληρά για να γίνει πραγματικότητα αυτό το όνειρό μας.
Σκεφτόμαστε έναν μεγάλο ενιαίο χώρο με μεγάλα τραπέζια και προσωπικά lockers, βιβλία, περιοδικά, ηλεκτρονικά υλικά, καλώδια, ασύρματα, routers, laptops, μουσική, προβολή ταινιών κλπ κλπ. Δεν θέλουμε έναν ακόμη σύλλογο ή μια νέα κοινότητα. Δεν θέλουμε να υποστηρίζουμε συγκεκριμένες διανομές ή συγκεκριμένες γλώσσες προγραμματισμού. Θέλουμε έναν κοινό χώρο στον οποίο θα εργαζόμαστε όλοι μαζί, από κοινού μα κι ο καθένας μόνος του.
Μα εκτός από την διάθεσή μας, για να υλοποιήσουμε όλα αυτά χρειαζόμαστε πόρους. Μέχρι στιγμής είμαστε λίγοι: hackerspace People μα ελπίζουμε αυτή την κυριακή να γίνουμε πολλοί. Έχουμε υπολογίσει τα πρώτα έξοδα, κυρίως για το ενοίκιο και την ΔΕΗ, οτε κλπ
Εάν λοιπόν θέλετε να συμμετέχετε κι εσείς, εάν πιστεύετε στο παρακάτω βίντεο:
ελάτε αυτή την κυριακή στο Egalite για να το συζητήσουμε από κοντά.
Αυτή την κυριακή θα πραγματοποιηθεί ένα workshop (Hackademic) & 2 lighting talks (proxies & hackerspace).
Σήμερα επέστρεψα από Βερολίνο.
Πέντε μέρες στους -15 και στο χιονισμένο και πανέμορφο Βερολίνο
επέστρεψα Ελλάδα και στους +15
Η διαφορά παιδείας/κουλτούρας/ζωής κι ότι άλλο θέλετε είναι πραγματικά η μέρα με την νύχτα.
Το βερολίνο είναι μια πόλη που αξίζει να ζεις. Χαμηλές τιμές, απίστευτα μέσα μαζικής μεταφοράς, άνθρωποι, μαγαζιά, ζωή, τα πάντα είναι εκπληκτικά.
Λόγω της 24ώρης απεργίας την Πέμπτη 16.12.2010 είχα αφήσει το αυτοκίνητό μου στο σπίτι ενός φίλου. Σήμερα λοιπόν Δευτέρα 20.12.2010, το βρήκα κυριολεκτικά άλλο χρώμα από τα δωράκια που μου είχαν αφήσει τα πουλιά της γειτονιάς του! Δεν έχω ξαναδεί ποτέ στην ζωή μου το αμαξάκι μου τόσο … περιποιημένο.
Μετά το αρχικό σοκ, παίρνω τον δρόμο της επιστροφής για το σπίτι μου.
Δυστυχώς πέρασα από Μεσογείων για να βγω Αλεξάνδρας.
Κίνηση όσο δεν φαντάζεσαι. Στην διασταύρωση Αλεξάνδρας - Κηφισίας υπάρχουν δύο (μάλιστα δύο) τροχονόμοι για να ρυθμίσουν την κίνηση.
Ακριβώς λοιπόν στην διασταύρωση Αλεξάνδρας - Κηφισίας και μόλις μας κάνει σήμα να προχωρήσουμε, από αριστερά με κόβει ένας με το αμάξι του και με σφήνα μπαίνει μπροστά μου, ενώ έμπαινα στην αλεξάνδρας στην αριστερή λωρίδα (ερχόμουν Φειδιππίδου - ευθεία στην λωρίδα μου). Φρένα για να μην τρακάρουμε ή το χειρότερο μην με πετάξει εκτός λωρίδας και χτυπήσω με κάποιον άλλο, μιας και για να μην πέσει στο διαχωριστικό κόβει το αμάξι αριστερά, απευθείας πάνω μου.
Και μπαμ ο πίσω !
Όλα αυτά έγιναν φυσικά μπροστά στα μάτια των δύο (μάλιστα δύο) τροχονόμων. Που η μοναδική τους παρηγοριά ήταν εάν θέλω, να δηλώσουν το τρακάρισμα στην τροχαία για να έρθει περιπολικό της τροχαίας. Επαναλαμβάνω για όσους δεν κατάλαβαν, οι δύο ΤΡΟΧΟΝΟΜΟΙ, με ρώτησαν εάν έπρεπε να καλέσουν την ΤΡΟΧΑΙΑ για να καταγράψει το συμβάν. Κι ενώ φυσικά ο φίλος σουμάχερ που δημιούργησε το όλο τροχαίο έχει ήδη εξαφανιστεί, μιας και κανείς δεν τον σταμάτησε!
Κοιτώντας πίσω τον προφυλακτήρα μου, δεν είδα κάτι πολύ κακό, ενώ ο πίσω έπαθε μεγαλύτερη ζημιά. Με έπιασε το παράπονο, δεν είχα ούτε μια ώρα στην ελλάδα!
Δεν ήθελα να καθυστερήσω άλλο, δεν είχα πάθει κάποια ζημιά και του είπα να φύγουμε.
Έτσι λοιπόν για να μην ξεχνιόμαστε, αυτή είναι η Ελλάδα που μας αξίζει σε όλους μας.
Εάν και λίγο ξεχάστηκα με το βερολίνο, αμέσως με επανέφεραν στην ελληνική πραγματικότητα.